HomeNieuwsOpiniestuk: In tijden van oorlog weten we weer tot welke gemeenschap we behoren
13
apr
2020

Opiniestuk: In tijden van oorlog weten we weer tot welke gemeenschap we behoren

Nous sommes en guerre, we zijn in oorlog, we are at war

Het was de Franse president Macron die het woord uitsprak: “We zijn in oorlog”. Niemand had waarschijnlijk gedacht dat we ooit nog oorlog zouden meemaken. Ondanks dat we te maken hebben met een wereldwijde pandemie levert elke gemeenschap zijn eigen gezondheidsoorlog.

Dat is nochtans geen rationele keuze. We zitten nog altijd niet aan het maximum van onze capaciteit. Dit terwijl men in Italië mensen niet kan behandelen omdat ze een te kort aan bedden hebben. Is elk mensenleven niet evenveel waard? Waarschijnlijk kunnen we wel meerdere Italianen redden, ten koste van één Vlaming. Een spreidingsplan voor gezondheidsmateriaal zo waar.

Europa was even hard nodig als dat ze aanwezig was. Iedere gemeenschap kijkt al meerdere weken naar haar eigen curve, haar eigen maximale capaciteit. Nergens is er sprake van een Europese maximale capaciteit. Ik herinner mij maar één Europees bericht dat alle media haalden. Het feit dat Wallonië meer Europese middelen krijgt om het coronavirus te bestrijden en Vlaanderen dat daartegen protest aantekent bij Europa.

Waar is de Federale solidariteit?

Zoals bekend heeft Wallonië veel minder last van het coronavirus dan Vlaanderen. Nochtans zou dit eigenlijk toch geen probleem mogen vormen? We leven toch in één land met een federale eenheid van commando en een federale regering die pleit voor een nationale eenheid?

Als er nationale Belgische eenheid is, waarom steunt Wallonië ons dan niet om Corona te bestrijden? Waarom doneert Wallonië een deel van haar Europese steun niet aan Vlaanderen als ze dan toch zo bezorgd zijn om de nationale eenheid? Federale solidariteit is een begrip waarbij Vlaanderen enkel steun kan leveren aan Wallonië. Vanuit Vlaanderen zal er ook dit jaar massaal geld gepompt worden in het Waalse gezondheidssysteem. ondertussen liggen alle Vlaamse ziekenhuizenbedden wel vol, dit in tegenstelling tot Wallonië.

Het enige lichtpunt is misschien wel dat het na de afgelopen regeringscrisis wel duidelijk is dat we waarschijnlijk nooit nog een volwaardig een Belgisch akkoord op lange termijn mogelijk lijkt. Het systeem is op.

Wanneer we in de spiegel kijken en allemaal oproepen om de gezondheidszorg, veiligheidsdiensten of leerkrachten te steunen dan denken we enkel aan de Vlaamse. We zijn solidair met de Vlaamse burgers. Er moet medische zorg zijn voor de Vlaamse bevolking, nog niemand die opriep om de Italianen te gaan steunen. Zelfs de rationele expert denkt in de eerste plaats over hoe we de pandemie in Vlaanderen kunnen bestrijden. Politiek is daar ook absoluut geen draagvlak voor.

Oranje en blauwe hamsters

Deze pandemie toont aan hoe hard we teruggrijpen naar onze eigen gedeelde identiteit in dergelijke situaties. De liberalen hebben ongelijk in hun visie dat je in tijden van crisis enkel kan terugvallen op het eigen individu, de christendemocraten zijn verkeerd wanneer ze denken dat we niet verder kijken dan het eigen gezin. We zijn een Vlaamse gemeenschap en we zijn solidair met andere Vlamingen.

We hangen massaal witte lakens uit, plaatsen beren voor ons raam, applaudisseren op straat en we hebben besloten om niet te hamsteren. Ons winkelgedrag is daarbij nog het meest frappante. Kijk verder dan uw eigen individu of gezin en laat voldoende voedingsmiddelen over voor andere Vlamingen. Het is dus duidelijk dat ik de liberalen en christendemocraten verdenk van het hamstergedrag van enkelen. Gelukkig wordt deze groep steeds kleiner.

In tijden van oorlog weten we weer tot welke gemeenschap we behoren. De Vlaamse.