Home Nieuws Opiniestuk: Flamingant in een Lockdown-land
02
apr
2020

Opiniestuk: Flamingant in een Lockdown-land

De eerste lentezon breekt door het wolkendek boven het Vlaanderland. Zelfs de steeds zo bezige Vlaming kan het gewoonlijk niet laten om deze eerste momenten van warmte te ervaren op diens geliefkoosde caféterras, vergezeld van kompanen of beminden. Dit jaar kan dat niet. Mag dat niet. Het Coronavirus sloot ons genadeloos op in ons kot. Deze penibele situatie creëert onrust en bekommernis bij menig burger. Ook ik ontsnap daar niet aan. Maar de obligate stiltes brengen vernieuwende inzichten. Mijn liefde voor Vlaanderen en het Flamingantisme, bijvoorbeeld, wordt dagelijks ettelijke malen geïllustreerd.

Over cultuur

“Waarom ben jij Flamingant?” Elke overtuigde N-VA’er krijgt deze vraag zo nu en dan eens voorgeschoteld. “Wegens taal en territorium, politiek en cultuur”, diende ik van antwoord. Maar dat laatste element, die cultuur, valt soms bijzonder moeilijk te expliciteren. Zo vanzelfsprekend, maar niet gemakkelijk te vatten. Hoewel nu, na enkele weken desolate quarantaine, dat beeld veel helderder wordt. Onze Vlaamse cultuur omringde ieder van ons, ten allen tijde. Cultuur manifesteert zich in het rijke verenigingsleven. Van het plaatselijk toneelgezelschap, over studentenclubs, tot uw lokale N-VA- afdeling. Cultuur uit zich in het bourgondisch leven, gefaciliteerd door onze uitstekende cafés en restaurants. Cultuur kristalliseert zich waar Vlamingen simpelweg samenkomen. De collega’s op het werk, je dichte vriendenkring, onbekende medestudenten. Cultuur is een gevoel van verbondenheid, van geruststelling. Onderliggend. Onuitgesproken.

Tijdens deze gezondheidscrisis werden uit voorzorg cafés en restaurants gesloten. Het rijke verenigingsleven annuleerde haar met zorg uitgekiende evenementen en de Vlaming komt even niet meer samen. Met spijt in het hart, maar uit liefde voor de gemeenschap.

De cultuur verdwijnt evenwel niet. Ze transformeerde zich naar een meer uitgesproken variant. De samenhorigheid werd geëxpliciteerd. Onbekende buren deden opeens boodschappen voor elkaar. De zorgzame Vlaming volgde de richtlijnen strikt op. Het is bij bizarre taferelen, zoals het avondlijk applaudisseren voor de zorgverleners, dat het gemeenschapsgevoel je opeens overvalt. Hoewel je elkaar niet kent, voel je je opeens verbonden. De crisis maakt onze cultuur tastbaar.

Over rationele politiek

Mijn Flamingante gedachten worden bovendien gesterkt door de politieke daden van onze N-VA politici. In tijden van nood wordt niet gekibbeld over constitutionele hervormingen. Het was Bart De Wever zelf, nota bene, die opriep om het federaal rampenplan in werking te stellen. Er was geen tijd voor spelletjes, de gezondheid van de Vlaming was in gevaar. Intussen maakten liberalen gretig misbruik van deze ongeziene crisis om hun macht te betonneren in een minderheidskabinet, die de prelude vormt voor een Vivaldi-regering, die de Vlaming met lege handen zal achter laten. De messen uit de N-VA rug halend, steunde ook onze partij deze regering haar volmachten. Tijdelijk. Om de crisis aan te pakken. In het hoger belang van de Vlaming.

Ook de Vlaamse regering kwam spoedig met noodmaatregelen om de financiële gevolgen van deze crisis te temperen. Hoewel dergelijke tegemoetkomingen nooit de monetaire schade kunnen dekken, geeft het beleid toch een kernboodschap mee: Wees solidair met je

gemeenschap. Dit alles werd budgettair mogelijk gemaakt door een Vlaamse regering Bourgeois I, die de Vlaamse begroting met een overschot achterliet. Als ik dat alles zie, ben ik zo onmetelijk trots om Vlaming te zijn.

Over Vlaanderen

Het dagelijkse leven in Vlaanderen is vaak doorsnee, ongedwongen en bescheiden, maar daarom is het niet betekenisloos, integendeel zelfs. Je beseft pas wat je mist, wanneer het er niet meer is. Dat is ook het geval met onze alledaagse gewoontes. En het gemis is groot, dat hoef ik u niet te vertellen. Maar als deze crisis is afgewend en het leven weer op volle toeren draait, beloof me dan één ding. Dat je af en toe stilstaat bij de eenvoudige schoonheid van het leven in Vlaanderen.

We komen hier samen door. Zonder twijfel. En dan kijken we terug hoe sterk we dit hebben doorstaan. Een besmettelijk virus werd overklast door onze nog besmettelijkere solidariteit.

Ik hoop je snel in de armen te sluiten, lieve Vlaming. Maar nu hou ik nog even afstand. Uit liefde voor het Vlaanderland.